<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?><!-- generator="FeedCreator 1.7.2-ppt (info@mypapit.net)" --><rss version="2.0">    <channel>        <title>O BUFÓN DELIRANTE</title>        <description><![CDATA[CALQUERA COUSA QUE SEXA DO MEU RECORDO]]></description>        <link>http://bufon.blogcindario.com/</link>        <lastBuildDate>Tue, 22 Jul 2008 00:50:56 +0100</lastBuildDate>        <generator>FeedCreator 1.7.2-ppt (info@mypapit.net)</generator>        <item>            <title>O CINE XA NON É PARA MAIORES</title>            <link>http://bufon.blogcindario.com/2008/01/00002-o-cine-xa-non-e-para-maiores.html</link>            <description><![CDATA[O cine está en decadencia. As salas de toda a vida pechan. E refírome as grandes, ás de toda a vida. Xa só quedan as pequenas, as minis, as máis novas. E non é que non me gusten, que sí. O que me disgusta é o que poñen nelas. Comercial a tope. Semella que buscan un tipo de público: o máis xoven. Os que xa imos tendo unha idade xa non queremos ver películas de terror, nin de saídos universitarios. nin superproduccións de videoxogos levadas á pantalla. Gústame pensar cando vou ó cine. Non creo que porque unha película te faga pensar sobre un tema xa se deba fuxir dela, como dí algún colega. Á min non me da medo pensar. Aterrorízame o encefalograma plano. Son daqueles ós que lle gusta saír da sesión coa impresión de non ter tirado cós cartos, e coa mente satisfeita, como sae un co estómago satisfeito logo dunha boa comida. Pois ben, Javier Bardem protagoniza "Non é país para vellos". Confeso que aínda non vin a película, pero o título é tan explícito que dá que pensar. Pensar... A publicidade como a vida (a segunda imita á primeira) só é para a xente nova. Os maiores según van cumprindo anos ven devaluadas as súas accións en ambas. E voltando ó cine, poderíamos dicir que "Xa non é para maiores", senón para críos, que non para novos.Pois eu tamén fun novo e considero que non toda a xente nova é cría. Unha das satisfacións máis grandes que eu tiña cando era máis xoven era poder pensar libremente sobre determinados temas. Non lle tiña medo a razoar, a opinar. Liberdade de expresión como motor da vida. Raciocinio como carburante. Anímate a reivindicar un cine menos comercial, máis de autor, de menos efectos especiais, pero que leve a crítica social implícita, que fale da soedade do ser humano, que teña a forza suficiente como para sacarnos do letargo no que estamos soterrados. Proba a emocionarte cunha frase... Só hai que pensar no que se está dicindo. É tan fácil, como difícil pode chegar a ser, porque din que custa moito escoitar ós demáis nun mundo tan egoísta. E vou a rematar como empecei: o cine está en crise. Non queren que pensemos e as películas que son máis interesantes ¿onde están?. S.O.S. CINE con MAIÚSCULAS]]></description>            <pubDate>Wed, 23 Jan 2008 22:21:01 +0100</pubDate>        </item>    </channel></rss>